Lang verhaal van een zeer korte "short ski" die zich afspeelde eind november.Woensdagmiddag voor het werk naar Lyon gereden. "L'exposition" was "très interessant", maar dat interesseert jullie niet zeker. OK, ik snap wel data schoon machienen die goed zuigen jullie niks zeggen.
(lees straatveegmachines, red.)
De vooruitziende man in mij, had een hotelletje gereserveerd in Aix-Les-Bains. *Moest er echt geen sneeuw gelegen hebben kon ik "au moins" den toerist uithangen in dit badstadje.*
Maar, verder dan een toer rond Le Lac de Bourget ben ik niet gekomen, WANT, er lag sneeuw in Tignes, zo'n 150 km verder.
"De la neige?" Niks van te zien onderweg! Die kettingen waren dus behoorlijk overkill, maar "soit". Ferm het gas erop, slinger, slinger naar 2.000m. Tignes Le lac, "enfin!"
Het meer had ik "tout-de-suite" gevonden en de bergen er rond, daar kon je niet naast kijken. Je kon ook goed zien waar de pistes waren. Ah ja, dat zie je aan die inox buizen, waar vanonder zo'n knal-oranje bescherm-hoes rond zit. Als je het tracé van al die palen op een rij volgt, kan je je perfect inbeelden hoe zo'n piste eruit ziet met sneeuw erop.
En hoe surrealistisch is het als je een grote stoeltjeslift ziet, temidden in een dorp, op een gras-pleintje waar kinderen aan het 'sjotten' zijn? Zo'n spel bij ons in Erembodegem op 't pleintje aan 't station. Stel je dat eens voor! "Of op de mert, oon de Bezze van Amsterdam, nevest de Zwette maan. Mor enfin!"(red. Aalsters; plaatselijk dialect)
Office du Tourisme dan maar."Pas de problème monsieur! Dix pistes d'ouvert." La Grande Motte, daar moest ik zijn. In Hotel La Refuge, "en face du Lac", een tip van de Frans (die zat daar op 1 november) was nog een kamer vrij. Skipas gekocht in Val Claret-den overkant van 't meer- en vol goeie moed, "le surf" onder den arm, op weg. Maar waar naartoe? Rechts ne stoeltjeslift die niemand pakt, links een gebouw maar geen lift, nog sleep, noch stoeltjes, te zien. Toch loopt iedereen naar links, gaat het gebouw naar binnen *?! "OK, alons y!"
"Ah oui, mais bien-sure", Le Funiculaire of Perce-neige is een trein die dwars door de berg naar boven gaat. Mensen met claustrofobie blijven hierbeter uit denk ik, "mais ça-va vite."En dan, op 3.000 m, nen déjà vu, just gelijk in Tux: sneeuw, pistes, ...
"Yes, euh, Oui!"
Met dat verschil dat het hier goed weer is; "nen blaa locht, een schoein zonne en witte snië. Rap mé da groeit kabien nor boeven!"
"Nice day for skiing, isn't it? You just arrived? The slopes are OK, the snow is rather hard, but great fun? Nice for speed skiing"
"What the f*ck????" De gehele cabine zit vol Engelsen!
"Feels like skiing in UK!" Later zal blijken dat gans Tignes vol zit met "Beefeaters" zoals de Fransen ze noemen. Maar ik ben gekomen om te boarden, dus "En avant!"
En ze hadden gelijk! Ferme piste, erg breed, vrij steil, sneeuw redelijk hard maar zeker niet zoals vorige maand in Tux. "Content d'être venu", ga ik de ganse dag op en neer. Maar, ik mis mijn maatjes; mes copinnes, mes copins, mes amis.
La solitude is niks voor mij, zoveel is duidelijk.
Bij gebrek aan après-ski, ga ik dan maar een sauna-tje doen. Après-ski, is da nu geen Frans woord? Voor iets wat ze vooral in Oostenrijk goed kunnen?
"Yeah, too bad, no party." Of komt dat omdat er geen gene Volvo is.(red. het feestbeest binnen de skigroep werkt met Volvo)
In de sauna voel ik me ook al niet "à l'aise"; behalve twee male UKers, niemand te zien. "But, they are nice. They even invite me to come and sit with them in the jacuzzi!" *Barb, Lindsaytje, au secours!*...*Wat mis ik plots de stem van Den Beeckman...*
En 's avonds wordt het nog erger, alleen aan tafel, "entouré des Anglais", denk ik terug aan Ischgl en Hintertux. Maar het mooie rode, ronde tomaatje in mijn "Salade de L'Escale Blache" tovert plots een lach op mijn gezicht ;-)
Zaterdag probeer ik alle andere -zeker wel vier- pistes uit die open zijn. Na een beetje zoeken, ontdek ik zelfs dat ik via La Rimaye, op de Double M kan komen, die tot in Val Claret gaat en uitkomt bij de stoeltjeslift die gisteren niemand nam. "Mais enfin, pourquoi il n'y a personne op dees pist???""Je m'en fou", ik vind het een ferme pisteke, goeie sneeuw, iets zachter dan op die andere, dus, "gaan met die banaan!" (das Hollands, weer eens wat anders dan Engels en Frans).
Tot iets voorbij halfweg, dan snap ik het.
Verdomme, waarom heb ik nu geen gehuurd board. De Mark van Sportina zal weeral content zijn; ik iets minder. Toch neem ik de piste nog eens. En als ik eind van de dag beslis om niet met die buis naar beneden te gaan, ben ik plots niet meer alleen op de piste.
"You all have rental skies?"
Zondag op de terugweg denk ik plots een vriend gevonden te hebben.
"Un motard" zwaait naar me. En voor ik uit reflex terugzwaai, besef ik dat hij wil dat ik hem volg. Hij legt me vriendelijk uit dat zijn vrouwelijke collega het verder zal afhandelen.
"Vous avez été contrôlé à cent-soixante-onze, monsieur" zegt ze, en vraagt of ik haar wil volgen naar het bureau. De rekening valt nogal mee. Al hadden we daar wel "plusieurs Williamekkes" kunnen van drinken.
Om 17.05h ben ik thuis en om 18.00h denk ik al: nog een week of zes!
Ik hoop maar dat er dan genoeg sneeuw ligt in Cavalese. Anders moet ik ginderganse dagen in de sauna en de jacuzzi gaan zitten, phfff,
... en dat met al die P-babes!
;-)
"A bientôt,"
Danny.